نامت

از ساق هایم شروع می شود

از دلم عبور می کند
و دهانم را به آتش می کشد

 

چطور می تواند مرگ

از تو

تنها گودالی را پر کند!

 

"غلامرضا بروسان"

 

 

از کتاب: مرثیه برای درختی که به پهلو افتاده است