به کنارت می نشینم

به کنارت می‌نشینم و
بر زانوی تو این چُنین آرام به خواب می‌روم ،
کیستی که من ،
اینگونه به جد
در دیار رویاهای خویش
باتو درنگ می‌کنم ؟؟...!!!

احمد شاملو‌‌‎

هزار معبد به یکی شهر

هزار معبد به یکی شهر...

 

بشنو:

گو یکی باشد معبد به همه دهر

تا من آن‌جا برم نماز

که تو باشی.

 

چندان دخیل مبند که بخشکانی‌ام از شرم ِ ناتوانی‌ خویش:

درخت ِ معجزه نیستم

تنها یکی درخت‌ام

نوجی در آبکندی،

و جز این‌ام هنری نیست

که آشیان ِ تو باشم،

تختت و تابوتت ...

 

"احمدشاملو"

از دفتر: حدیث بی‌قراری ماهان

بتهایم را می شکنم

بتهایم را می شکنم
تا فرش کنم
بر راهی که تو از آن می گذری
برای شنیدن ساز و سرود من.

"احمد شاملو"

با من از روشنی حرف می زنی

با من از روشنی حرف می زنی

و از انسان که خویشاوند همه خداهاست

با تو من دیگر در سحر رویاهایم تنها نیستم.

 

"احمد شاملو"

چیدن سپیده دم

ساده است نوازش سگي ولگرد

شاهد آن بودن که چگونه زير غلتکي ميرود

                                      و گفتن که سگ من نبود

ساده است ستايش گلي

                چيدنش و از ياد بردن

                         که گلدان را آب بايد داد

ساده است بهره جويي از انساني

                         دوست داشتنش،

                                            بي احساس عشقي

او را به خود وانهادن و گفتن

                     که ديگر نميشناسمش

ساده است لغزشهاي خود را شناختن

با ديگران زيستن 

             به حساب ايشان

                             و گفتن که من اين چنينم

ساده است که چگونه ميزي

باري زيستن سخت ساده است

                               و پيچيده نيز هم

 

 

مارگوت بیگل

 ترجمه احمد شاملو

شبانه

دوستش می دارم

چرا که می شناسمش،

                  به دوستی و یگانگی.
- شهر

         همه بیگانگی و عداوت است.-

هنگامی که دستان مهربانش را به دست می گیرم

                                                تنهائی غم انگیزش را در می یابم.

اندوهش غروبی دلگیر است

                                   در غربت و تنهایی.

همچنان که شادیش

                             طلوع همه آفتاب هاست

و صبحانه

و نان گرم،

            و پنجره ئی

                       که صبحگا هان

                                          به هوای پاک

                                                            گشوده می شود،

وطراوت شمعدانی ها

                            در پاشویه حوض.

***

چشمه ئی،

                پروانه ئی، وگلی کوچک

از شادی

            سر شارش می کند

و یاس معصو مانه

                   از اندوهی

                              گران بارش:

این که بامداد او، دیری است

تا شعری نسروده است.

چندان که بگویم

                        «ـ امشب شعری خواهم نوشت»

با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو میرود

چنان چون سنگی

                        که به

                                دریاچه ئی

و بودا

          که به نیروانا.

و در این هنگام

                 دخترکی خردسال را ماند

                              که عروسک محبوبش را

                                             تنگ در آغوش گرفته باشد.

اگر بگویم که سعادت

                     حادثه ئی است بر اساس اشتباهی؛

اندوه سرا پایش رادر بر می گیرد

چنان چون دریاچه ئی

                    که سنگی را

ونیروانا

          که بودا را.

چرا که سعادت را

                 جز در قلمرو عشق باز نشناخته است

عشقی که

                به جز تفاهمی آشکار

                                              نیست.

بر چهره زندگانی من

                       که بر آن

                              هر شیار

                     از اندوهی جانکاه حکایتی می کند

 

آیدا!

              لبخند آمرزشی است.

نخست

         دیر زمانی در او نگریستم

چندان

          که،چون نظری از وی باز گرفتم

درپیرامون من

               همه چیزی

                           به هیات او در آمده بود.

آنگاه دانستم که مرا دیگر

                                از او گزیر نیست.

 

احمد شاملو

آیدا در آیینه

لبانت
به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را چنان به شرمی مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان درآید

و گونه هایت
با دو شیار مورب
که غرور تو را هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتی سر بلند را
از رو سپی خانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده ام

 

 

ادامه نوشته

تا شکوفه ی سرخ یک پیراهن

سنگ مي كشم بر دوش،

سنگ الفاظ

سنگ قوافي را.

و از عرقريزان غروب، كه شب را

در گود تاريكش

مي كند بيدار،

و قيراندود مي شود رنگ

در نابينائي تابوت،

و بي نفس مي ماند آهنگ

از هراس انفجار سكوت،

 

من كار مي كنم

كار مي كنم

كار

ادامه نوشته

به تماشای من بیا!

نه!

هرگز شب را باور نکردم

چرا که

در فراسوهای دهلیزش

به امید دریچه ئی

دل بسته بودم.

***

شکوهی در جانم تنوره می کشد

گوئی از پاک ترین هوای کوهستان

لبالب

قدحی در کشیده ام.

در فرصت میان ستاره ها

شلنگ انداز

رقصی میکنم-

دیوانه

به تماشای من بیا!

 

"احمد شاملو"

دفتر: از مجموعه آیدا در آینه / وصل

 

------------------------------------------------------

 

 

دفتر عشق:

گستاخی خیالم را ببخش
که حتی
لحظه ای ...
یادت را رها نمیکند... !

"ناشناس"

 

سرودی برای سپاس و پرستش

بوسه های تو
گنجشککان پر گوی باغند
و پستان هایت کندوی کوهستان هاست
و تنت
رازی ست جاودانه
که در خلوتی عظیم
با منش در میان می گذارند
تن تو آهنگی ست
و تن من کلمه ئی ست که در آن می نشیند
تا نغمه ئی در وجود آید :
سرودی که تداوم را می تپد
در نگاهت همه مهربانی هاست :
قاصدی که زندگی را خبر می دهد
و در سکوتت همه صداها :
فریادی که بودن را تجربه می کند

"احمد شاملو ، از مجموعه: آیدا در آینه"