مرگ تدریچی

همنیشین گل شدم دیدم که خارم سال ها 
                          تازه فهمیدم که غمخواری ندارم سال ها

می روم چون ابر سرگردان به روی کوه و دشت
                          می روم تنها شوم شاید ببارم سال ها

کو زمین بایری تا مرهم دردم شود
                          من که از داغ دل خود، سوگوارم سال ها

بعد از این حتی اگر کوه یخی پیدا کنم 
                          سر به روی شانه هایش می گذارم سال ها

خسته ام، این مرگ تدریجی امانم را برید
                         می شمارم روزهای آخرم را سال ها

سید مهدی موسوی

 

با من آتش گرفته هر چه می خواهی مکن

می روم اما مرا با اشک همراهی مکن
                           بر نخواهم گشت دیگر معذرت خواهی مکن

من که راضی نیستم ای شمع گریان تر شوی 
                            کار سختی می کنی از خویش می کاهی، مکن

صبحدم خاکسترم را با نسیم آغشته کن
                            داغ را محصور در بزم شبانگاهی مکن

آه! امشب آب نه ، آتش گذشته از سرم
                            با من آتش گرفته هر چه می خواهی مکن

پیش پای خویش می خواهی که مدفونم کنی
                            در ادای دین خود این قدر کوتاهی مکن

سید مهدی موسوی

شکستنی

دیوار مست و پنجره مست و اتاق مست
                          این چندمین شب است که خوابم نبرده است ؟

رویای تو ، مقابل من ؛ گیج و خط خطی
                           در جیغ جیغ گردش خفاش های پست

رویای «من» مقابل «تو» ، تو که نیستی
                           دکتر بلند شد و مرا روی تخت بست

دارم یواش یواش که از هوش می ... روم
                           پیچیده توی جمجمه ام هی صدای دست

هی دست دست می کنی و من که مرده ام
                           آن کس که نیست ، خسته شده از هر آنچه هست

من از ...کمک! همیشه ...کمک ! .... خسته تر .... کمک 
                           مادر یواش آمد و پهلوی من نشست

« با احتیاط حمل شود چون شکستنی است »
                            یکهو جیرینگ بغض کسی در گلو شکست

سید مهدی موسوی

فقظ به خاطر تو

غزل ... نگاه ... سکوت ... آفتاب ...  پنجره ... تو ...  
                                  نه! نثرنیست ، نه! درهم شکسته شاعرتو
 
در آفتاب غزل بارها بخار شده
                                  و باز گریه نموده فقط به خاطر تو

 

کسی نیامده هرگز برای بدرقه اش
                                  و آب ریخته پشت خودش مسافر تو !

نگاه کن که چه بی ریشه راه افتاده
                                 خلاف حرکت طوفان، گل مهاجر تو

اگر چه نیمه پنهان ماه تاریک است
                                 همیشه وسوسه انگیز بوده ظاهر تو

شهاب سوخته دل به هر دری زده است
                                 مگرعبور کند روزی از مجاور تو

                            *****************
پلیسها همه در جستجوی خود هستند
                                 که گم شدست خیابان درون عابر تو ...

 

سید مهدی موسوی

این دل اگر کم است

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم
                                  یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم: دوست دارمت...
                                  (دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم)

از کتف آشیانه‌ای خود برای تو
                                  باید که چند جفت کبوتر بیاورم

از هم فرو مپاش، برای بنای تو
                                 باید بلور و چینی و مرمر بیاورم

وقتش رسیده این غزل نیمه‌سوز را
                                از کوره‌های خود‌خوری‌ام در بیاورم

سید مهدی موسوی