من از کجا پند از کجا
باده بگردان ساقیا
آن جام جان افزای را
برریز بر جان ساقیا
بر دست من نه جام جان
ای دستگیر عاشقان
دور از لب بیگانگان
پیش آر پنهان ساقیا ...!!!
حضرت مولانا
بی همگان به سر شود بیتو به سر نمیشود داغِ تـــو دارد این دلــــم جای دگــــر نمیشود
دیـــده عقــل مســتِ تو چرخه چرخ پَست تـــو گوش طرَب به دست تو بیتو به سر نمیشود
جــان ز تو جوش میکند دل ز تو نــوش میکند عقل خـُــروش میکند بی تو به سر نمیشود
خمر مــن و خمـــار من بـــاغ مـــن و بهــــار من خواب من و قـــرار مــن بی تو به سر نمیشود
جـــاه و جلال مــن تویی ملکت و مـال من تویی آب زلال مـــن تویـــی بیتـــو به سر نمیشود
گـــــاه ســـوی وفـــا رَوی گاه سوی جفــــا روی آنِ منـــــی کجــــا روی بیتو به سر نمیشود
دل بنهنــــد بــَــرکـــَـنی تــــوبه کنند بشکنـــی این همه خود تو میکنی بیتو به سر نمیشود
بی تو اگـــر به سر شدی زیــر جهان زبـَر شدی بـــاغ ارم سقر شدی بــیتــــو به سر نمیشود
گـــــر تو سری قدم شـَوَم ور تو کفی علم شوم ور بـــروی عــَـدَم شوم بیتــــو به سر نمیشود
خواب مـــــرا ببستهای نقـــــش مرا بشستهای وز همــــهام گسستــهای بیتو به سر نمیشود
گــــر تــــو نباشی یـــار من گشت خراب کار من مـــونس و غمگســـار من بیتو به سر نمیشود
بی تو نه زندگی خوشم بیتو نه مردگی خوشم سر ز غـــم تو چون کـِشم بیتو به سر نمیشود
هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیـــــک و بد هم تو بگــــو به لطف خود بیتو به سر نمیشود
«مولانا»
بگفتمش که زهی خوبی خدا ای دل
غلام تست هزار آفتاب و چشم و چراغ
ز پرتو تو ظلالست جانها ای دل
نهایتیست که خوبی از آن گذر نکند
گذشت حسن تو از حد و منتها ای دل
پری و دیو به پیش تو بستهاند کمر
ملک سجود کند و اختر و سما ای دل
کدام دل که بر او داغ بندگی تو نیست
کدام داغ غمی کش نهای دوا ای دل
به حکم تست همه گنجهای لم یزلی
چه گنجها که نداری تو در فنا ای دل
نظر ز سوختگان وامگیر کز نظرت
چه کوثرست و دوا دفع سوز را ای دل
بگفتم این مه ماند به شمس تبریزی
بگفت دل که کجایست تا کجا ای دل
حضرت مولانا
با يار به گلزار شدم رهگذري
بر گل نظري فکندم از بي خبري
دلدار به من گفت که شرمت بادا
رخسار من اينجا و تو بر گل نگري؟
(حضرت مولانا)