بی همگان به سر شود بی​تو به سر نمی​شود            داغِ تـــو دارد این دلــــم جای دگــــر نمی​شود

 
دیـــده عقــل مســتِ تو چرخه چرخ پَست تـــو             گوش طرَب به دست تو بی​تو به سر نمی​شود


جــان ز تو جوش می​کند دل ز تو نــوش می​کند            عقل خـُــروش می​کند بی ​تو به سر نمی​شود

 
خمر مــن و خمـــار من بـــاغ مـــن و بهــــار من           خواب من و قـــرار مــن بی​ تو به سر نمی​شود

 
جـــاه و جلال مــن تویی ملکت و مـال من تویی           آب زلال مـــن تویـــی بی​تـــو به سر نمی​شود

 
گـــــاه ســـوی وفـــا رَوی گاه سوی جفــــا روی            آنِ منـــــی کجــــا روی بی​تو به سر نمی​شود

 
دل بنهنــــد بــَــرکـــَـنی تــــوبه کنند بشکنـــی            این همه خود تو می​کنی بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو اگـــر به سر شدی زیــر جهان زبـَر شدی           بـــاغ ارم سقر شدی بــی​تــــو به سر نمی​شود

 
گـــــر تو سری قدم شـَوَم ور تو کفی علم شوم          ور بـــروی عــَـدَم شوم بی​تــــو به سر نمی​شود

 
خواب مـــــرا ببسته​ای نقـــــش مرا بشسته​ای          وز همــــه​ام گسستــه​ای بی​تو به سر نمی​شود

 
گــــر تــــو نباشی یـــار من گشت خراب کار من          مـــونس و غمگســـار من بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو نه زندگی خوشم بی​تو نه مردگی خوشم         سر ز غـــم تو چون کـِشم بی​تو به سر نمی​شود

 
هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیـــــک و بد         هم تو بگــــو به لطف خود بی​تو به سر نمی​شود

 

«مولانا»