دل من یه روز به دریا زد و رفت                        پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنه ی کفش فرار و  ور کشید                         آستین همت و بالا زد و رفت

یه دفه بچه شد و تنگ غروب                            سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود                               به سرش هوای حوا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن                         خودش و تو مرده ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می خواست ولی                       آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می گشت                           خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

                                                                         محمد علی بهمنی