آه ای زندگی
با همه پوچی از تو لبریزم
نه به فكرم كه رشته پاره كنم
نه بر آنم كه از تو بگریزم
همه ذرات جسم خاكی من
از تو، ای شعر گرم، در سوزند
آسمانهای صاف را مانند
كه لبالب ز باده روزند
با هزاران جوانه میخواند
بوته نسترن سرود ترا
هر نسیمی كه میوزد در باغ
میرساند به او درود ترا
من ترا در تو جستجو كردم
نه در آن خوابهای رؤیائی
در دو دست تو سخت كاویدم
پر شدم، پر شدم، ز زیبائی
پر شدم از ترانه های سیاه
پر شدم از ترانه های سپید
از هزاران شراره های نیاز
از هزاران جرقه های امید
حیف از آن روزها كه من با خشم
بتو چون دشمنی نظر كردم
پوچ پنداشتم فریب ترا
ز تو ماندم، ترا هدر كردم
غافل از آنكه تو بجائی و من
همچو آبی روان كه در گذرم
گمشده در غبار شوم زوال
ره تاریك مرگ می سپرم
آه ای زندگی من آینه ام
از تو چشمم پر از نگاه شود
ور نه گر مرگ بنگرد در من
روی آئینه ام سیاه شود
عاشقم، عاشق ستاره صبح
عاشق ابرهای سرگردان
عاشق روزهای بارانی
عاشق هر چه نام توست بر آن
میمكم با وجود تشنه خویش
خون سوزان لحظه های ترا
آنچنان از تو كام میگیرم
تا بخشم آورم خدای ترا
فروغ فرخزاد