اندوه پیراهنِ بلندی بود
و اندوه پیراهنِ بلندی بود
که بعدِ تو به تن کردم
تا آن قدر بر تن ام زار بزند
که شاید مرگ دل رحم تر از زندگی باشد
و پیراهنِ سفیدی از آستین روزهای اش
برایم بیرون بیاورد!
"نسترن وثوقی"
+ نوشته شده در شنبه هفدهم تیر ۱۳۹۶ ساعت 15:6 توسط dev
|