این شعرها که بوی سکوت می دهند
این شعرها که بوی سکوت می دهند
از غیبت لب های توست
کلمات
مثل زنجره های خشکیده ی تابستانی
از معنا خالی شدند
و در انتظار مورچه هایند
توشه بار زمستانی شان را
در حفره ی تاریک خالی کنند-
اندوهی که سرازیر می شود
در سینه ی خاموش من.
محمد شمس لنگرودی
88/02/06
برگرفته از کتاب: حکایت دریاست زندگی (گزینه اشعار) / نشر نیماژ
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم تیر ۱۳۹۶ ساعت 20:4 توسط dev
|